Search | Login 
Sunday, December 17, 2017 Home > Copywriting > Nieuwsbrief
 Nieuwsbrief

Noorderlicht cover 160.jpg

Noorderlicht. In 2005 kreeg Staatsbosbeheer Regio Noord een nieuwe directeur; Eric Wanders, tot dan lid van de centrale directie. Als aftrap van zijn eigen column in de interne nieuwsbrief Noorderlicht moest hij formeel bij zijn medewerkerkers worden geïntroduceerd. Mij is gevraagd om de tekst voor die introductie te schrijven.

Erik Wanders - buitenmens en manager

Een jaar lang heeft interimdirecteur Eric Wanders gependeld tussen zijn woonplaats in Utrecht en het regiokantoor in Groningen. Drie dagen per week met de auto op en neer: twee keer twee uur. Eén keer per week overnachtte hij in de regio; soms in een hotel, meestal in een werkschuur van SBB. “Op een Ikeabedje, met buiten een kerkuil als trouwe gezel.” Het past perfect bij de man die over ‘ons bedrijf’ zegt: “De norm voor onze inspanningen moet de werkelijkheid zijn, niet de papieren wereld.”

Eric Wanders heeft ja gezegd op het verzoek om de post van regiodirecteur definitief te bezetten. Het hing natuurlijk al in de lucht. Wie een beetje gevoel voor drama heeft, zou kunnen vaststellen: ‘Hij was er voor voorbestemd.’ Want diep in zijn hart heeft Wanders altijd in het Noorden willen werken. Hij kwam al eens in beeld voor de functie regiodirecteur Noord, maar toen kaapte ir. Vriesman hem weg bij Vogelbescherming en lijfde hem in bij de hoofddirectie.
“In diezelfde periode worstelde Noord met problemen in de leiding. Eind vorig jaar moest er alwéér een (interim)directeur gevonden worden. Toen heb ik tegen Vriesman gezegd: ‘Wat de mensen nú nodig hebben is rust, niet nóg weer iemand van buiten.’ En ik ben het zelf gaan doen.”

Die rust is er nu wel, vindt hij. Ondanks een stevige reorganisatie in mei. “Iedereen vreesde grote ontslagen, uiteindelijk hebben we het tot één daadwerkelijk ontslag kunnen beperken.” Wanders gelooft niet in de heilzame werking van ontslaggolven. Wel in loopbaanbeheer: “Altijd zoeken naar de plek waar mensen het best uit de verf komen.”
Nee, deze adjunct kwam niet om de zaak onder curatele te stellen. Hij wil voorop gaan in een levendig en dynamisch bedrijf. “Ik ben een natuurmens, van búiten komt de inspiratie. Buiten word ik van regen ook net zo nat als elke andere medewerker. Tegelijk durf ik van mezelf te zeggen dat ik als leidinggevende uit het goede hout ben gesneden. Ik voel me erg betrokken bij ons werk én ik heb er verstand van. En dat is nodig om aan deze organisatie leiding te geven.”

Toen hij directeur van Vogelbescherming was had hij in de bovenste la van zijn bureau een stropdas liggen: “Sommige situaties vragen daarom.” Tegenwoordig maakt die das deel uit van zijn standaarduitrusting, zeker nu hij nog steeds kennismakingsacties onderneemt. Maar eigenlijk is Eric Wanders gelukkiger als hij in een oude broek door een nat bos kan struinen.
“Ik ben opgegroeid in de Scheveningse duinen, ik heb van de Scheveningers geleerd hoe je met de kerst aan gratis konijn kwam.” Later zou hij in hetzelfde gebied als beheerder voor het waterleidingbedrijf opereren. Zijn vroege veldkennis koppelend aan zijn recentere academische kennis. Toen ook heeft zich bij hem een standvastige visie op beleid ontwikkeld.

“Je moet keuzes in beheer maken, want je kunt niet alles willen. Die keuzes moet je expliciet afwegen én je moet aan kennisuitwisseling doen; je hoeft niet zelf alles uit te vinden.” Als directeur Vogelbescherming plakte hij er nog een vierde opdracht aan: de eigen broek ophouden. Hij heeft die organisatie ook zo ver gekregen.

Vertaald naar zijn nieuwe organisatie betekent het credo van Eric Wanders: “Beleid onder de noemer ‘Accenten in Beheer’. Wat willen we nou precies met onze gebieden? Dan kijken we naar de kwaliteiten van een bepaald gebied en naar de sterke kanten. Wat verdient het accent? Natuur, recreatie of houtproductie?”
Bij die afweging mag de vraag ‘En waar zitten er voor ons inkomsten?’ niet onder het tapijt geveegd worden. Innoverende ideeën daarover zouden heel goed kunnen voortkomen uit de samenwerkingsverbanden die Wanders wil zoeken. “We zitten in een gerenommeerde universiteitsstad!”

Binnenkort hakt de familie Wanders de knoop door over hun beoogde nieuwe huis in Noord-Drenthe. “Mijn vrouw ziet er naar uit om hier te gaan wonen. Ik weet nu dat we ons hier heel erg op onze plaats gaan voelen. Dat had ik stiekem ook verwacht. Ik ben als persoon naar deze organisatie gekomen, niet als functionaris. En ik wil me wel bevinden in mijn baan. Zoals alle 259 collega’s dat ook toekomt.”

 



Copyright (c) 2017 René de Vos Editing