Search | Login 
Sunday, December 17, 2017 Home > Ghostwriting/Gastschrijven > Autobiografie
 Ghostwriting / gastschrijven

Gert&Hermien pag 152-153 200.jpg

Gert & Hermien – Het Ware verhaal
In de zomer van 1993 vroeg uitgeefster Dorothea Bijl van A.W. Bruna Uitgevers of ik ‘héél snel’ de autobiografie van het duo Gert en Hermien kon schrijven. Ik had helemaal niks met het genre ‘levenslied’, maar ik zei direct ja. De deadline – uiterlijk in oktober moest het boek op de markt – was één reden; ik houd van tijdsdruk. De andere reden was mijn nieuwsgierigheid naar de krankzinnige levensstijl van het echtpaar.

Ik ben ruim aan mijn trekken gekomen. Idiote dingen gehoord en meegemaakt. Gert bleek een charmante boef, Hermien een schat van een dame. De samenwerking was perfect en op 22 oktober krabbelde het duo een sympathieke opdracht in mijn eigen exemplaar van Het Ware Verhaal. Dit is wat de uitgever op de achterflap schreef:

‘Gert & Hermien hebben aan de top gestaan van het Nederlandse levenslied, ze hebben grote weelde gekend. Ze zijn van het ene op het andere moment naar Israël geëmigreerd en ontgoocheld teruggekomen. Ze hebben zich in drank en drugs gestort en zijn ‘in de Here’ geweest. En er doorheen gekomen. Hun dochters poseerden in Playboy. De ‘house-versie’ van Alle duiven op de Dam werd een laaiend succes als cultverschijnsel. En dertig jaar na hun eerste optreden zijn ze nog steeds alive and kicking.’

Hieronder een paar fragmenten uit hoofdstuk 2, waarin Hermien vertelt hoe ze – na een periode van verslaving aan drank en pillen, gevolgd door een fase van verslaving aan evangelische religie – net op tijd gered werd door nota bene Bennie Jolink van Normaal.

Mijn leven is vier keer opnieuw begonnen

Hermien: Ik ben mijn leven begonnen als eerste dochter en voorlaatste kind in een gezin van vijf. Daarna is mijn leven nog vier keer opnieuw begonnen. De laatste keer was de beste, want sindsdien is alles eindelijk normaal.

De deur naar mijn laatste, letterlijk mijn jongste, nieuwe leven ging op een kier toen we begin 1990 in het praatprogramma van Gert Berg optraden. Natuurlijk moest het gesprek besloten worden met een optreden. We zouden één optreden zingen en Gert Berg koos Alle duiven op de Dam omdat zijn moeder hem daar vroeger helemaal gek mee had gemaakt. Het was geen live-nummer: de opname zou al eerder plaatsvinden in een of andere discotheek. Het zweet brak ons uit toen duidelijk werd dat het publiek uit tweehonderdvijftig studenten bestond die later op de avond in hetzelfde gebouw een feestje hadden. Het werd me bijna zwart voor de ogen toen ik de floormanager tegen die jongens en meisjes hoorde zeggen: ‘Je mag alles doen waar je zin in hebt, wat er ook in je opkomt.’ Ik wist dat we voor de leeuwen zouden worden gegooid.

Met de moed der wanhoop zetten we in en wat gebeurt er? Uit tweehonderdvijftig kelen klinkt de tekst mee: deze jongelui, die nog maar net uit de luiers waren toen wij onze grote successen boekten, kenden het nummer helemaal uit hun hoofd! Insteken, en meezingen tot het laatste akkoord.

De deur ging nog een flink stuk verder open toen we vlak voor een optreden in Zeeland op ons logeeradres werden gebeld door een dj van de KRO. Hij zei dat we live in de uitzending waren, dat Bennie Jolink zijn gast was en dat die een vraag aan ons had. Gert had het gesprek aangenomen. ‘Zeg het maar Bennie.’ Het klonk echt als twee oude rotten in het vak onder elkaar. Maar ik wist dat Gert niet echt wegliep met Jolinks NORMAAL. Soms hoorden we thuis hun muziek over het weiland bij ons binnenschallen en dan zei Gert meer dan eens: ‘De duvel is weer aan de gang.’ Aan de andere kant van de lijn legde Bennie uit: ‘Je weet dat we alleen in tenten optreden en nu wil ik voor ons openingsconcert in het voorjaar jullie er graag bij hebben. Willen jullie drie nummers voor ons doen?’ Hij noemde ze ook gelijk: Alle duiven op de dam, Brandend zand en Ik heb eerbied voor jouw grijze haren. Ik wist niet wat ik hoorde en volgens mij wist Gert niet goed wat hij deed, toen hij prompt antwoordde: ‘Da’s goed jong.’ We hadden ‘de duivel’ omarmd, maar het was een van de gezondste dingen die we in tijden hadden gedaan. Bedankt Bennie Jolink: met NORMAAL begon voor mij weer een normaal leven. Ik heb me nog nooit zo jong gevoeld als nu, en dat heb ik gewoon te danken aan Bennie.



Copyright (c) 2017 René de Vos Editing