Search | Login 
Sunday, December 17, 2017 Home > Redigeren/Editing > Productiebegeleiding
 Productiebegeleiding

Blad O Pyramid 200.jpg
(Foto beschikbaar gesteld door DELA)

Blad O - Podium voor de Westerse mysteriën

In de jaren negentig begeleidde ik voor de Stichting Tifaret de productie van Blad O - een tijdschrift over Westerse mysterietradities. Het is het enige Nederlandstalige, volwaardige tijdschrift op dit gebied geweest. Vrij sober van verschijning, maar inhoudelijk uiterst rijk. Gevestigde buitenlandse auteurs vonden het een eer om aan dit kwaliteitsblad een bijdrage te mogen leveren. Blad O is in december 1991 'in winterslaap' gegaan omdat de exploitatie niet sluitend was te krijgen.

Voor wie nieuwsgierig is wat Westerse mysterietraditie inhoudt, heb ik hier de column van hoofdredacteur Cleo van den Oort uit de eerste editie geplaatst. Ze legt uit waarom haar rubriek Voorbij Naradek heet. En passant leren we waarom we mysteries met een zekere luchtigheid mogen taxeren.

VOORBIJ NARADEK

Naradek, Naradek, Naradek, een naam als een mantra, een rivier die stroomt in een ander ritme dan de Rijn of zelfs de Nijl. Een naam met nét voldoende werkelijkheid om overal te kunnen bestaan. Naradek; een rivier onderhevig aan getijden, heen en weer, de maan die zegt waar de klemtoon oplicht, verstild of ruisend.

In haar roman ‘The Sea Priestess’, laat Dion Fortune de makelaar Wilfred Maxwell, die nog geheel onkundig is van het feit dat hij later in het verhaal als priester van de Oude Mysteriën zal functioneren, zeggen: “Dit is de Narrow Dick. Waar de Broad Dick is heb ik niet kunnen ontdekken. Ze staat niet aangegeven op de landkaarten”. Vivian de Fay Morgan, zeepriesteres, ingewijde van het hermetische pad en de heldin van het verhaal antwoordt: “Er bestaat geen Broad Dick. De oorspronkelijke naam van deze rivier was de Rivier Naradek; ‘Narrow Dick’ is slechts een verbastering.”

Narrow Dick-Naradek, die in Dion Fortune’s verbeelding ergens in het Engelse Somerset stroomde, zou door kolonisten van het verloren Atlantis vernoemd zijn naar een rivier die vanuit een heilig meer op een bergplateau kronkelend naar zee stroomde en die, waar ze de kust naderde, aan het getijde onderhevig werd. Rondom de trechtervormige mond van de Naradek lag de Stad van de Gouden Poorten.

In ‘The Sea Priestess’ geeft Dion Fortune te hooi en te gras bijzonderheden over haar visioenen van Atlantis, maar in de bloemlezing ‘Notes on Atlantis and Lemuria’ en in haar mijmeringen ‘Atlantean Memories’ vertelt ze in detail hoe zij Atlantis en haar bevolking ziet.

Behalve de zonnetempel had Atlantis ook een verborgen tempel, waarvan Dion Fortune zei dat die, in tegenstelling tot de zonnetempel, nooit betrokken raakte bij het verval van Atlantis. Het was de tempel van de rivier Naradek; de Zeetempel, een tempel van mystici en illuminati. Een tempel waarvan de priesters en priesteressen zich verre hielden van politiek. De Zeetempel leende priesteressen uit aan de zonnetempels wier priesters, voor het hoger zienerschap, van hen afhankelijk waren. Wanneer een tempel zich niet hield aan de richtlijnen van zo’n zieneres verliet zij de tempel en dat werd als een verschrikkelijk stigma beschouwd.

Dion Fortune woonde een deel van haar leven in Somerset, in Glastonbury. Ik heb er rondgelopen in de tuin van haar onderkomen Chalice Orchard, onderaan de Tor, vlakbij Chalice Well, waar volgens haar de geest van Morgan le Fay, halfzuster van de legendarische Arthur en leerlinge van Merlijn, hogepriester van de Oude Goden, rondwaart. Miss le Fay, die in het boek ‘Moon Magic’ ook wel Lilith genoemd wordt, speelde er een spelletje met mij. Ze fluisterde: “Mythen worden door mensen gemaakt. Jullie hebben visioenen; soms plaatsen jullie ze in de toekomst en soms in het verleden. Atlantis (zal) bestaa(n)t, de Apocalyps (is) voorbij, Avalon is daar, Voorbij Naradek.

U weet nu waaraan ik de titel van mijn rubriek ontleend heb. En nu begrijpt u ook waarover het op deze plaats voortaan zal gaan; over alles wat me fascineert binnen de Westerse mysteriën, in welk tijdperk dan ook, meer of minder dicht bij wat wij werkelijkheid noemen. Een aantal van u kent mijn pen al; een tijd lang heb ik deze rubriek onder dezelfde naam voor het blad Koörddanser geschreven. Net als daar, zal ik me ook hier de ene keer uitspreken over wat me irriteert in het occulte wereldje, een andere keer zal ik de ruimte nemen om een of ander aspekt van occultisme te bespreken.

“Voorbij Naradek” is terug, maar eigenlijk nooit weggeweest. Net als de Stad met de Gouden Poorten en de Naradek-rivier; ze zijn verdwenen, en toch zijn ze er nog steeds.

Cleo van den Oort



Copyright (c) 2017 René de Vos Editing